Overzicht proeverijen op datum

Hans hield ons in het ongewisse rond zijn thema's voor de avond - al wat we meekregen was dat het 3 horizontale thema's zijn, dus wijnen uit een bepaald jaar, en in dit geval allemaal uit dezelfde appellatie. En alles blind natuurlijk, zo hoort het.

Eerste reeks was Côtes de Roussillon 2007, een appellatie die naar mijn mening een beetje onderschat wordt en tot voor kort in Vlaanderen niet echt goed vertegenwoordigd. Ze hebben daar prachtige schiste-terroir (leisteen), waar in handen van een goede wijnmaker Grenache (als belangrijkste druif) maar ook Syrah en Mourvèdre tot mooie terroirexpressie kan komen. Mooi niveau in die reeks, zowiezo prijs/kwaliteit erg interessante wijnen. De Chapoutier en de Depeyre konden het meest bekoren.

Dan een reeks Bandols uit het sterke jaar 2001. Opnieuw een mooi niveau, alleen de Pibarnon voor mij wat minder, maar die is mij al vaker tegengevallen. Toppers ware Lafran-Veyrolles en de Cuvée Spéciale van Tempier.

Afsluiten deed Hans met een reeks wit (er is wat voor te zeggen hoor, degelijk wit na rood in een degustatie). Vrij snel had de groep Puligny geraden (bij de rode thema's was de eensgezindheid minder groot, maar dacht ik dat er telkens wel iemand was die het raadde?), en kregen we vervolgens de uitdaging om te zeggen welke domeinen we proefden... Ook daar werd degelijk gescoord. MIsschien drinken we iets te veel witte Bourgogne :-) maar bestaat dat eigenlijk, teveel witte Bourgogne? Mooi niveau van wijnen voor gewone "Villages", en nog eens het bewijs dat 2004 in wit wel "ons ding" is - mooi gebalanceerd jaar. Paul Pernot ging met de eerste prijs lopen, op de voet gevolgd door een nest Boillots. Lekker!

Frans begon zijn Amovinum met wijnen van Georg Breuer in 2006, meer specifiek allemaal Trocken, dus Rieslings zonder restsuiker. Erg mooie wijnen stuk voor stuk (buiten een fles met een duidelijke fout), en erg interessant om die zo eens blind naast elkaar te proeven.

Vervolgens zakken we af naar de favoriete speeltuin van Frans: Italië. Heb ik al gezegd dat Frans een encyclopedische kennis heeft over Italiaanse wijnen, naast een zeer zuivere smaak?

Eerst 4 Sagrantino di Montefalco's, van Caprai en Colpetrone, alle in juiste stijl, stevige wijnen met stevige tannines. De Colpetrone 1998 stond hier voor mij bovenaan.

Tenslotte een reeks opgebouwd rond Barbaresco's van Albino Rocca in verschillende jaren, telkens in een duo met een andere Barbaresco van dat jaar. Erg mooie reeks, waar de elegantie en frisheid van de wijnen van Rocca duidelijk in wordt aangetoond. Een revelatie. Op de foto: Angelo Rocca, de huidige wijnmaker. De familie Rocca maakt al generaties lang wijn in Piemonte.

Guy opende de avond met twee soorten Perrières: eerst een koppeltje 2004 Puligny Perrières (waar de Carillon duidelijk de betere wijn was), maar dan vooral een heel mooie reeks 2002 Meursault Perrières, wijnen uit de beste wijngaard in Meursault die volgens velen gerust de missende Grand Cru van de gemeente zou mogen zijn. Maar ja, er zijn geen mysteries... Zoals al zo vaak kwam ook deze keer in deze blinde proeverij voor de groep unaniem Coche-Dury als top uit de bus, deze keer gevolgd door een erg mooie Comtes Lafon en Lucien Le Moine als derde. Heel boeiende reeks!

Vervolgens het rode thema van de avond: Bourgogne rood 2004. Dit is een zeer moeilijk en controversieel jaar voor rode Bourgogne, met fruit dat niet altijd rijp is of zuiver, en in sommige gevallen duidelijk iets groens als karakter heeft. De oorzaak hiervan is onderwerp van zeer verhitte discussies, waarbij ook in de richting van lieveheersbeestjes wordt gekeken, omdat de geur bij sommige wijnen heel hard trekt op de geur dat deze insecten kunnen afgeven. In 2004 zijn er verschillende waarnemingen van hele hopen lieveheersbeestje in de wijngaarden, maar niemand kan eigenlijk met wetenschappelijke zekerheid zeggen dat dit er iets mee te maken heeft. Maar het is toch een mooie inspiratie voor de foto bij deze proefnota's :-)

Persoonlijk denk ik dat het eerder de realiteit van het jaar is: fruit dat niet steeds rijp is, flink wat ziek en beschimmeld fruit. Op zijn best zijn dit aangename drinkwijnen, maar veel van deze toch gerenommeerde wijnen presteren niet op niveau. Hier zijn ook zoals vaak believers en non-believers, zij die beweren dat deze wijnen nog te jong en rond zullen komen. Ik ben daar echter niet van overtuigd. Aan u om uw eigen oordeel te vellen.

De wijn van de reeks was (mag het eigenlijk anders?) DRC Romanée-Saint-Vivant... Daarnaast waren de twee Rousseau's (Chambertin en Clos de Bèze) ook erg mooi, en verdienen de Lucien Le Moine en Thibault Liger-Belair Richebourg als ook de Dujac Clos de la Roche een vermelding. Allemaal wel grote flessen natuurlijk... Maar dit is niet altijd een garantie. Afknapper van de reeks was de Ponsot Clos de la Roche - compleet onbegrijpelijke wijn, verbazend voor zo'n regelmatig huis. Ook verbazend omdat ik deze wijn al een aantal jaren geleden proefde (ook blind) en die erg mooi bevonden werd - was het toen nog de jeugdige charme?

Ive opende de avond met een thema naar zijn hart: Duitse Rieslings, en deze keer allemaal Spätleses uit het topjaar 2001. Belangrijk bij een dergelijke degustatie is het AP-nummer op de flessen, en meer bepaald de voorlaatste positie in dat nummer, want dat duidt het lot aan tot het welke deze fles behoord. Vaak, maar niet altijd, is dit de Fuder, het grote vat waarin deze wijn zat. Een goede uitleg hierover kan je vinden op http://www.thewinedoctor.com/regionalguides/germanypradikatap.shtml. De foto komt ook van die pagina, en dit toont ook de Fritz Haag Brauneberger Juffer-Sonnenuhr Spätlese 2001 die we geproefd hebben, maar in dit geval is dit lot #10, en wij dronken #07, wat echt een verschil kan zijn. In de notities staat telkens het lotnummer vermeld.

Conclusie van deze reeks was dat mooie Duitse Riesling echte topwijn is. De laatste fles uit de reeks was ook speciaal: een veilngswijn (Versteigerungswein), ook typisch voor traditionele Duitse wijn. Dit zijn speciaal geselecteerde wijnen die door het domein via veilingen worden verkocht en die niet gewoon in de handel te krijgen zijn. Lees daar meer over op http://en.wikipedia.org/wiki/German_wine_auctions.

Dan volgde een reeks Toscane 2001, waar de Fidenzio mij een heel mooie indruk maakte.

Tenslotte een reeks Châteauneufs 2007, die bij onze vriend Bobby 97, 98, 99 of 100 scoorden... Vandaar de woordspeling in de titel. Sommige wijnen waren ronduit moeilijk en gesloten (Charvin, Clos des Papes), of zelfs bizar (Domaine de Ferrand), en andere bevestigden (Chaupin, Clos Saint Jean). Mooi, maar toch niet alle 2007s zijn nu even drinkbaar dan toen ze net uitgebracht werden.

Straffe avond weer in Euryanthe. Eerst had Herwig een volledig blind wit thema in petto, het bleek een verticale van de befaamde witte Hermitage van Jean-Louis Chave, met 2 witte Beaucastel Châteauneufs als blindgangers (die trouwens flink door de mand vielen). Conclusies van de groep was dat dit weliswaar een mooie wijn kan zijn, er toch duidelijk variatie in de jaren zit, van zeer mooi (1996, 1995) over mooi (2005, 2003, 1998...) tot ronduit minder. De mindere wijnen hadden typisch te weinig zuren om het grote volume van zo'n witte Hermitage correct te schragen. En dan waren sommige wijnen ronduit geoxideerd. Finaal besluit was zeker ook dat de prijs voor deze wijn ondertussen veel te duur is voor wat het is. But to each his own, I guess.

Daarna een horizontale Bourgogne rood 2003 (bij Euryanthe ligt de focus meestal op Bourgogne), single blind geproefd, wat wil zeggen dat iedereen natuurlijk weet dat het Bourgogne rood 2003 is, maar niemand weet wat zijn fles is (allemaal met alu folie bedekt).

De resultaten waren eigenlijk verrassend positief. Natuurlijk dragen de meeste wijnen de stempel van "l'année de la canicule", de vreselijk droge en hete zomer van 2003, waarbij het typische Pinot fruitaroma (bosaardbeien, neuzekes...) eerder wat donkerder van aspect werd en dus iets minder lichtvoetig. Niet te veel wijnen hadden last van wat alcoholtoets, rozijnentoetsen (oneven en overdreven rijping) of uitdrogende tannines veroorzaakt door onrijpe druivenpellen (typisch aan druiven die onder "stress hydrique" hebben geleden). Voor mij waren de Gevrey-Chambertin Clos Saint-Jacques van Rousseau, de Clos des Lambrays en de Roumier Bonnes Mares de beste wijnen van de reeks. Vele wijnen tonen toch het meesterschap van de wijnmakers in zo'n uitdagend jaar.

Om aan te tonen wat een temperatuurverschillen er in 2003 in Europa werden opgemeten vond ik het bijhorende kaartje op Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/2003_European_heat_wave). Zoals je kan zien is heel West-Europa warmer dan normaal, maar let vooral op de erg dramatische verschillen in het centrum en het zuiden van Frankrijk... En dus ook in de Bourgogne.

Mijn Amovinum avond begon met Sauvignon uit de Loire. Eerst 3 Sancerre uit 2005 waarbij Cotat het meest beviel, dan Dageneau uit 2004, waar enkel de Silex echt kon bekoren.

Vervolgens een vertical van Jamet Côte Rôtie die niet teleurstelde. Zeer mooie typische Côte Rôtie, terroir gedreven. De 1999 en de 2001 staken er wel duidelijk boven uit, en de 2002 was verrassend mooi voor dat moeilijke jaar.

Tenslotte het gamma van Château de la Negly uit 2001. Negly is de sterkhouder uit La Clape in de Côteaux de Languedoc. De topcuvées La Porte du Ciel en Clos des Truffiers bevestigden ook blind de hoge scores die ze kregen van de internationale pers.

Frank startte zijn Amovinum met een kort herbezoek aan Châteauneuf-du-Pape 1998. Alle flessen zaten op hun te verwachten niveau (buiten een gekurkte Boisrenard), met weerom de Clos du Caillou Réserve als primus. Het blijft voor mij een van de absolute toppers van dat fantastische Châteauneuf-jaar.

De Merus 2003 was een overgang voor een leuke verticale van Beringer's Private Reserve uit de eerste helft van de jaren negentig. Hier wel verrassingen: de 91, 92 en 94 die onder niveau speelden, en de 1993 die briljant was.

Afsluiten deed Frank met een reeks zoete Oostenrijkers uit 2004, waarbij de Velich mij (en de groep) het meeste indruk maakte.

In het "exotische" jaar 2006 voor witte Bourgogne is het duidelijk dat grote namen mooie wijnen hebben gemaakt, zelfs op Villages niveau. Zoals zo vaak stond weerom Coche-Dury vooraan, met deze keer Arnaud Ente er naast. Erg knap.

Het gemiddelde niveau van de 2002 Chambolle-Musigny 1er Cru was op niveau, met natuurlijk de Amoureuses van Roumier en Groffier op kop. De Charmes van Ghislaine Barthod was een beetje bizar. Ook de Les Baudes van Hubert Lignier verdient vermelding. Mooi jaar 2002, dat goed op dronk begint te komen voor wijnen van dit niveau.

Tenslotte een eerste flight California Cabernets uit het topjaar 2001, haast allemaal van uitmuntend niveau. Deze flight werd (weeral eens) gedomineerd door een Bill Harlan product, de Bond St. Eden. Ook de Schrader Cellars en de Phelps Insignia waren top.

Alain deed enkel rode thema's voor zijn Amovinum. Hij begon met een wat ongewoner thema: de 3 verschillende appelaties uit Mallorca, gevolgd door een duo van 1 producent. Allemaal nogal internationaal van stijl en wat emotieloos, maar een aantal niet slecht gemaakt.

Vervolgens een trio van Rosso di Montalcino's, die eigenlijk iedereen een beetje teleurstelde, omdat Rosso's vaak een mooie instapwijn zijn voor de Brunello's. En in een te verwachten goed jaar als 2007 waren we hierdoor verbaasd, ook omdat het mooie domeinen zijn. Meestal scoren goede Rosso's net iets hoger.

Dan een eerste kijk naar de 2004 Brunello's, een heel mooi jaar, en deze eerste reeks is een mooie aanzet. Haast allemaal op goed niveau, met Argiano, Uccelliera en Il Poggione als hoogtepunten.

Een koppeltje Barolo's uit de Vigna Conca werd verstoord door een gekurkte Mauro Molino, dus presenteerde Alain nog een Barolo-koppel erachter, met een zeer mooie Boglietti Vigna Arione 2004.

Een wit en een rood thema voor deze Euryanthe, allebei uit 2001. De indrinker uit 1966 (!) was nog verbazend fris voor zijn respectabele ouderdom, erg sterk.

Bij de reeks witte was voor mij de Raveneau Les Clos de beste (alhoewel 2001 in Chablis een zwakker jaar is dan in de Côte de Beaune), op de voet gevolgd door Jean (Henri) Boillot's Puligny Clos de la Mouchère. The usual suspects eigenlijk! Nog maar eens een fijne premature oxidatie ervaring met Comtes Lafon Meursault Perrières... Weerom een voorval met een erg dure fles die voortijdig versleten is.

Bij de rode wijnen een duidelijke vaststelling: Natuurlijk is terroir belangrijk, maar de wijnmaker maakt toch het finale verschil. Misschien juist extra in een jaar als 2001, wat toch redelijk onregelmatig was en dus de betere wijnmaker bevoordeelt. Winnaar van de reeks was DRC's Romanée-Saint-Vivant, briljant gewoon. Rovani noemt dat een lichte, simpele wijn en scoort dat 88-89? Misschien maar best dat hij de Bourgogne reviews voor Parker niet meer doet. Dus, grote terroir, grote wijnmaker, grootse wijn. Maar bij de achtervolgers stond Domaine Leroy's Savigny-lès-Beaune Les Narbantons, toch een bescheidener terroir dan Clos Vougeot of Bonnes Mares, maar wel gemaakt door een veel betere wijnmaakster - Lalou Bize-Leroy. Méo Vosne Chaumes was ook mooi (ook weer niet toevallig), en zeker ook Géantet-Pansiots Charmes-Chambertin.

De kurkduivel heeft ons twee keer getreiterd, en telkens met potentieel heel mooie flessen: Trapet's Chambertin en DRC Romanée-Saint-Vivant 1982 als afsluiter... Maar toch mogen we niet klagen, want het was weer een heel mooie en leerrijke avond.

Walter begon chauvinistisch aan zijn Amovinum: we kregen eerst (blind natuurlijk) de drie Belgische wijnen die als beste waren verkozen op Megavino 2010 (schuimwijn, wit en rood). Euh, alle onwaarschijnlijke adjectieven die ik in de pers las leken vanavond niet echt nodig om deze wijnen te beschrijven. Ze zijn correct, zeker, maar echt niet uitzonderlijk.

Vervolgens had Walter een van zijn favoriete bezigheden in petto: een spelletje! Blind het onderscheid maken tussen Spaanse en Italiaanse wijnen. Lijkt evidenter dan het is... Ik meen te herinneren dat niemand foutloos was. Uit deze reeks kwam de Felsina Fontalloro 2001 er uit als beste Italiaan, en de Clos Mogador 2003 de beste Spanjaard. Leuk!

Afgesloten werd er met 4 saké's (!) met een heel deskundige uitleg van Walter. Hier heb ik echter geen formele proefnota's van. De eerste saké was troebel, lichtschuimend, erg bizar. De tweede was makkelijker, meer gekend, met witte wijn aroma's. De derde trok ronduit op een Oloroso Sherry, was voor mij veruit de mooiste van de reeks. De vierde was zeer zoet, met de kleur van PX, maar zonder de zuren om het in balans te houden. Leerrijk!

Dirk had een breed overzicht van 2005 wit en 1996 rood in Bourgogne klaarstaan voor zijn Amovinum.

Eerste reeks was Bourgogne wit 2005 waar enkel tegen het einde aan de wijnen konden overtuigen, vooral dan de Jadot Beaune Grèves Le Clos Blanc.

De rode reeks was Bourgogne 1996, met nogal wisselvallige resultaten. Van het erg slechte tot toch wel vrij mooi, en hier zijn de Gevrey Cazetieres van Dominique Laurent, de Clos Vougeot van Anne Gros en de Chambertin Clos de Bèze van Rousseau het vermelden waard.

Hans opende zijn Amovinum avond met 3 Pouilly-Fuissé's 2004 die aangenaam verraste, vooral dan de Guffens-Heynen La Roche.

Vervolgens een leerzame collectie van Azienda Cos, Sicilia IGT; de 2001Scyri boeide het meest.

Van het diepe Siciliaanse zuiden naar Cantina Terlan in het hoge noorden van Alto Adige (Süd-Tirol voor de hardleerse Germanofielen), een koppeltje Porphyr, dat op gelijkaardig niveau presteerde.

Tenslotte de grote brok: een leuke reeks Nuits-Saint-Georges 1999. Eigenlijk een vrij moeilijke reeks, sommige wijnen niet heel charmant. Het jaar dat toch meer geduld vraagt? De Gérard Mugneret stak er boven uit, mooie wijn.

Er is heel veel dat geen vat heeft op Guy. Onverstoorbaar is een terecht epitheton. Maar zelfs bij hem komen en gaan de jaren, en kan ook hij niet ontsnappen aan belangrijke verjaardagen. Maar kijk, dat vinden wij nu eens niet erg zie, want Guy die weet tenminste hoe je dan je wijnvrienden verwent!

De avond begon eigenlijk helemaal fantastisch - we werden thuis opgepikt door bekwame chauffeurs die ons nadien ook terug afzetten... Geef toe, Guy weet hoe je wijnvrienden echt verwent. Aangekomen kregen we eerst een mooie reeks Meursault Perrières 2004. Deze wijnen onderstrepen duidelijk de stelling dat de 1er Cru Perrières eigenlijk Grand Cru niveau is, met de Henri Boillot als topper.

Daarna gingen we verder met witte Bourgogne, met Grand Crus 2002 van de Montrachet heuvel. En deze reeks onderstreept een andere stelling: de boer maakt vaak het verschil, want dit is grotere terroir (ha ja, want Grand Cru). Een fles was gekurkt (OK, da's niet noodzakelijk de fout van de boer), maar er was een zeer prematuur geoxideerd exemplaar bij, en de andere twee kwamen niet in de buurt van de Meursault Perrières daarvoor.

Het ging verder met een verticale van een icoon uit Californië: Ridge Monte Bello. Zeer hoog niveau, met de 1992 als topper. De Bordeaux 1999 die daar achter kwam had het best niet makkelijk, maar nam met gretigheid de uitdaging aan. De twee wijnen uit Margaux (Margaux zelf en Palmer) domineerden, op korte afstand gevolgd door andere toppers als Lafite Rotschild en Pavie.

Had ik al gezegd dat Guy weet hoe hij zijn wijnvrienden moet verwennen? Proficiat Guy, en nog vele jaren! We kijken uit naar volgende verjaardagen :-)

Herwig had een reeks wijnen bij van het domein Boisson uit Meursault. Pierre Boisson is een vriend van Raphael Coche (van Coche-Dury), Bernard Boisson-Vadot is de vader. Pierre maakt al wijnen in Auxey-Duresses, die zeer beloftevol zijn. De stijl van vader Bernard is nogal aciede, en niet echt op niveau van de terroirs. We hopen op de opvolging.

Vervolgens was het blinde thema 2002 Vosne-Romanée 1er Cru en Grand Cru Echézeaux door en naast elkaar. Een veel gehoorde kritiek is dat Echézeaux als Grand Cru te groot is, en erg variabel is in kwaliteit. Maar in handen van kwaliteitsboeren als Emmanuel Rouget en nog een paar anderen worden er wel erg mooie wijnen gemaakt. En dat werd deze avond wel aangetoond.

Dit gezegd zijnde is het zo dat sommige 1er Cru terroirs in Vosne wijnen kunnen leveren die het niveau van Echézeaux makkelijk evenaren. Ook hier viel Emmanuel Rouget op met de top terroir Au Cros Parantoux, en J.-J. Confuron. Maar ook de keerzijde was spijtig genoeg aanwezig - matige wijnen van wat toch mooie terroirs kunnen genoemd worden.

Mounir Saouma, de zeer energetische drijvende kracht achter het négoce domein Lucien Le Moine, was op bezoek in België. Samen met een aantal Bourgognefanaten had ik het geluk een paar van zijn rode 2007s te proeven, gecombineerd met een mooie verticale van zijn Clos de la Roche tussen 2008 en 2002. Geen slecht vooruitzicht!

Zoals je kan terug vinden in vroegere nota's heb ik Mounir al bezocht bij hem op het domein. Hij is een extreem gepassioneerd wijnmaker, met aandacht voor elk detail dat een verschil kan maken. Terroir expressie staat boven aan zijn agenda, wat verklaart dat hij zoveel verschillende bottelingen heeft (en soms per botteling niet meer dan een vat of zelfs minder).

We starten met twee witte wijnen als aperitief, waarbij de Meursault Charmes van 1962 toch wel verbaast door zijn frisheid, niet slecht voor een wijn van mijn leeftijd!

De 2007s die we proefden kwamen allemaal uit Chambolle-Musigny. 3 premier cru's, en de Grand Cru Bonnes Mares, die duidelijk de reeks domineerde, alhoewel ik ook wel erg van de Amoureuses hield.

De verticale Clos de la Roche was een zeer mooie reeks, ter bewijs van het niveau van de terroir en de wijnmaker. De 2005 kwam er als beste uit, maar alle andere jaargangen stonden er wel degelijk. Enkel de 2003 leek mij nu wat moeilijker.

Erg mooie, en zoals steeds met Mounir een erg leerrijke proeverij.

Ive houdt wel van spelletjes. Zo is hij nu eenmaal. De foto is dan ook geen toeval, het is Ive op en top. En zo ook in zijn proeverijen: als hij zijn allerbeste (wijn)vrienden even kan belachelijk maken, zal hij het zeker niet laten. Want zei ik al dat Ive van spelletjes hield?

Eigenlijk hadden we het moeten weten. Eigenlijk kennen we hem toch wel. En een gewaarschuwd man is er twee waard... Maar die avond leken we eerder een half dan wel dubbel. Want we zijn met twee voeten tegelijk in elke val getrapt die Ive ons gespannen had. Hij wisselde namelijk Belgische wijnen met allerhande vreemde vogels... Duitse rieslings, Italiaanse pinot gris, zelfs zowaar Californische chardonnay... En we hebben dat dus niet goed geproefd. Hij heeft ons goed liggen gehad, en wij waren niet goed genoeg. Punt.

A propos, wijn van deze reeks was de Genoels Elderen Goud 2000. Alle vorige keren dat ik dat proefde vond ik dat dat veel te veel eikregime had gekregen, maar blijkbaar komt dat na 10 jaar in balans en wordt dat mooi versmolten. Knap. En hoopvol voor de Belgische wijn. Daarentegen blijven veel Belgische wijnen toch matig - ik ga nog niet mee in de hype, maar kijk hoopvol toe.

Vervolgens een mooie verticale van Malescot Saint-Exupéry, een erg degelijk en regelmatig domein uit Margaux dat nog aan redelijk prijzen verkocht wordt (of moet ik zeggen 'werd' na de 2009 primeur campagne?). Voor mij was de 2004 een verrassing, en ook de groep scoorde die even hoog als de veel meer gereputeerde 2005.

(commentaar en persoonlijke scores van Guy M.) 

Walter begon met een rode horizontale van 11 flessen waarvan hij alleen kwijt wilde dat het een « klassieke » reeks was en we het dus niet te ver moesten zoeken. Het thema zou na de 2e of 3e fles wel geraden zijn. Wel, tot ieders verrassing gebeurde dat niet, het was pas bij de zesde fles dat de groep het erover eens was dat het Chateauneuf-du-Papes waren. Een van de redenen van twijfel was dat de reeks van 2003 was, het befaamde “hete” jaar. Een andere reden was dat het thema begon met een Vieille Julienne, die vrij gesloten overkwam met veel tannines en een wat droge afdronk (is dit Italiaans? Spaans?), gevolgd door een Charvin die totaal anders proefde, toegankelijk, veel meer geëvolueerd (Amerikaans?). De derde was een off-bottle en de vierde een beetje mondovino. De immer klassiek smakende Pégaü zette uiteindelijk alle neuzen in dezelfde richting.

De witte reeks van vier volgde op de rode, met 4 Beaucastels in 2 verschillende jaargangen.

De proeverij werd afgerond met 3 versterkte wijnen, waarvan het land van herkomst moest geraden worden: Portugal, Spanje en Italië. Een mooie afsluiter waarvan werd gezegd dat deze wijnen het verdienden om wat vaker aan bod te komen.

Mijn Amovinum beurt begon ik met een klein vertikalleke Aligoté - de Morey Monts Luisants van Ponsot. We vonden het allemaal nogal bof - erg duur voor wat het is. Of moet ik zeggen lijkt te zijn? Er wordt beweerd dat je dit erg oud moet laten worden... Wel, ik heb nog wat 2005, ik zal er dan eens lang afblijven zie :-)

Daarna een verticale uit Saint-Chinian: Les Terrasses Grillées van Guy Moulinier. Conclusie: nogal variabel van kwaliteit, met de gebruikelijk erg mooie 1998 maar met een erg teleurstellende 2001, wat toch volgens mij het beste Languedoc jaar is in de recente geschiedenis. 2003 en 1999, allebei moeilijkere jaren voor de wijnmaker, waren dan weer wel mooi. Eigenaardig dus.

Dan een reeks wijnen van Henri Bonneau, klassieke stijlicoon uit Châteauneuf-du-Pape. Dit waren iets oudere, mindere jaren, omdat ik vind dat zijn wijnen toch pas goed tot hun recht komen met enige keldertijd. Verbazend, echt verbazend, is het kwaliteitsniveau in jaren als 1997, 1996, 1994 en zelfs 1992...

Afsluiten deed ik als contrast met een modern stijlicoon uit Toro: Bodegas Numanthia. Op tien jaar leeftijd dronken de beide cuvées erg mooi met zeker nog reserve. De Termanthia een zeer waardige afsluiter, helemaal niet over the top zoals ik eigenlijk vreesde. Leuk.

Een lach en een traan bij deze Euryanthe Bourgogne proeverij. Eerst een prachtige reeks Les Clos van Dauvissat, met wel spijtig genoeg twee gekurkte wijnen... Maar de rest was van een zeer hoog niveau. De groep was redelijk unaniem over de volgorde van de top 3: 2005 (22 punten), 2001 (een jaar met slechte reputatie in Chablis - 16 punten), 1999 (ook een iets minder jaar in Chablis - 9 punten). De foto toont de Les Clos wijngaard in Chablis.

Vervolgens 4 Grand Cru Chablis uit 1995, met daarbij de zeer omstreden Chablis Valmur van Verget, die door Robert Parker's toenmalige assistent Pierre Rovani een perfecte score van 100 punten kreeg met nogal lyrische bewoordingen zoals "I soon realized that I had tears rolling down my cheeks" en meer van dat. Dit was maar de tweede niet-zoete witte wijn in de geschiedenis van The Wine Advocate die een perfecte score kreeg, en dat viel dus enorm op. Tot op heden hebben maar 8 droge witte wijnen een perfecte score, tegen 177 rode wijnen... Daardoor is de wijn in de USA erg gegeerd geworden, maar werd het ook al vrij snel duidelijk dat Rovani een beetje hard overdreven had... Wat eigenlijk ondertussen ook door Parker wordt erkend, want die perfecte score vind je niet meer terug in de online database!

Dus een wijn met een geschiedenis. Niet dat het een slechte wijn is (ik scoorde 92 punten), maar naast de echte groten in Chablis (Raveneau en Dauvissat) is het broekje toch wat kort.

Vervolgens de traan: Rode Bourgogne 1993 (met ook weer 2 gekurkte wijnen). Er is al veel geschreven over dat jaar, en er zal nog wel meer volgen. Sommigen beweren dat dit ooit goed komt, maar ik ben toch blij dat ik het niet in de kelder heb liggen. Haast allemaal dun, scherp, mager... Maar wel bijna allemaal met een heel mooie neus, vaak zeer complex, waardoor ze van mij nog soms aanvaardbare scores kregen - ik heb echt een zwak voor mooie aroma's in een wijn. Is dit een jaar zoals 1988, dat misschien toch ooit rondkomt? Laat anderen dit maar verder verkennen. De Méo-Camuzet Clos Vougeot was veruit de beste wijn voor mij, gevolgd door een paar andere: Clos de Bèze van Pierre Damoy, Méo-Camuzet Cros-Parantoux, Domaine Leroy Vosne Beaux Monts.

Daarna een paar afsluiters: mooie Clos de Bèze 2005 van Perrot-Minot, maar nog veel te jong modern nu, en een lekkere Rousseau Clos Saint-Jacques 2003, en een verdienstelijke Sauternes 1967, blijkbaar goed gelegen grenzend aan Yquem. Maar niet echt hetzelfde als Yquem 1967, nog steeds de mooiste zoete witte wijn die ik ooit dronk.